Ποίηση της κας. Κατσουπάκη Σμαρώς


Τα παρακάτω ποιήματα μου τα εμπιστεύτηκε για να τα δημοσιεύσω στην μικρή αυτή σελίδα του Διαδικτύου μια πολύ χαρούμενη και ευχάριστη προσωπικότητα, η κυρία Κατσουπάκη Σμαρώ από την Θεσσαλονίκη. Τα ποιήματά της δεν φέρουν κάποιο τίτλο, ίσως για να βάλει ο κάθε αναγνώστης τον δικό του… Την ευχαριστώ ιδιαίτερα για την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπό μου.
***

Ένας αντίλαλος φωνής
Πνιχτής, θολής και κρύας
ακούγεται μονάχα
Λόγια σβηστά στο χάραμα ειπωμένα
Ένα βουβό παράπονο για τη ζωή
Που πάει χαμένη χωρίς να δει
αγάπη, χαρά, ευτυχία
Ένας φτωχός την μοίρα βλαστημάει…
Μα ένα γέλιο δυνατό, καθάριο
ξεπροβάλλει και τις κατάρες κρύβει
Είναι το γέλιο ενός τρελού
παιδιού που χαροπαίζει
Και από την ζήση τίποτε
δεν θέλει δεν γυρεύει
Μα., και το γέλιο του παιδιού
σιγά-σιγά στερεύει
και νεκρική απλώνεται
σιγή που σε τρομάζει
Τώρα μπορώ και εγώ να
πω δυο λέξεις ποθημένες
«Τίποτε άλλο δεν ζητώ
Ζητώ ελευθερία»
***

Γεννήθηκα ένα φτωχό, αδύναμο
μερμήγκι
Προχωρώ μέσα στο δρόμο της
ζωής που φαίνεται ατέλειωτος
Οι άνθρωποι που περπατούν και
αυτοί στον ίδιο δρόμο με πατούν
Με κάνουν να πονώ, να αναστενάζω,
να δακρύζω
Μα ο πόνος δεν είναι σωματικός,
είναι ψυχικός
Πονώ για την αδιαφορία που
υπάρχει
Με πατούν και όμως κανείς
δεν γυρίζει να κοιτάξει ένα
μερμήγκι
Ακούγεται ο αναστεναγμός μου
και όμως κανένας δεν γυρίζει
να κοιτάξει από πού
έρχεται
***

Όταν η φτώχεια περάσει
και στην ψυχή μας,
όταν ανοίξει και για εκεί πόρτα,
τότε όλα γύρω μας είναι
μαύρα θολά, λες και από την
ανοιγμένη πόρτα μας μπήκε
ένας καβαλάρης που έριχνε
στο διάβα του καραμπογιά
ανακατεμένη με γκρίνια και
δυστυχία.
***

Μην κλαις τώρα μονάχα κοίταξε!
Κοίταξε τον ουρανό που έγινε
μαύρος
Κοίταξε την λίμνη που σχηματίζει
γύρω σου το ψέμα και το μίσος
Μην κλαις για το τίποτα κλάψε
για το κάτι
Μην κλαις για αυτούς που
χάνονται, κλάψε για αυτούς που ζουν
Κλάψε την αθλιότητα, την δυστυχία
που υπάρχει γύρω σου
Κοίταξε τα άστρα που τα σκεπάζει
εκείνο το μαύρο σύγνεφο
Έτσι σκεπάζει και το μίσος τον κόσμο
Αν φύγει το σύγνεφο θα
έρθει ξαστεριά
Αν φύγει το μίσος η ΑΓΑΠΗ.
***

Τα χέρια μου σαπλώνω
παγωμένα
Ω! ζέστανέ μου τα μεγάλε
ήλιε!
Ρίξε και εδώ μια ρανίδα
φωτός
Μην μας αφήνεις στο σκοτάδι
στο κρύο, στο φόβο στην
απελπισία
Φέξε και εμάς! Ζέστανε
τα παγωμένα χέρια μας
Δώσε μας θάρρος με το φως σου
Δείξε μας ότι και εμείς
δικαιούμαστε μια σταγόνα της ζεστασιάς σου
άσε να περάσει η ζεστασιά
και μην μας αφήνεις
να ζούμε πάντα παγωμένοι
στην καρδιά και σώμα

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s