ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ: η γνώμη μιας αναγνώστριας


Η παρακάτω βιβλιοκριτική έγινε από την Venus. Εάν θέλετε και εσείς να δημοσιεύσετε κάποιο κείμενό σας μπορείτε να το στείλετε με e-mail στην διεύθυνση: lamiraklis@gmail.com . 

Το 1980 ο Ουμπέρτο Έκο εμφανίζεται ως μυθιστοριογράφος με «Το όνομα του Ρόδου».
Το συγκεκριμένο έργο του δύσκολο στον ορισμό του, χαρακτηρίστηκε από κάποιους κριτικούς ως γοτθική νουβέλα, από άλλους ως αστυνομικό μυθιστόρημα, είτε ως μεσαιωνικό χρονικό είτε ως αλληγορία. Ο ίδιος ο συγγραφέας δεν έχει αποδεχτεί κανένα από όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς αλλά και δεν έχει δώσει κάποιον δικό του, προφανώς επιθυμεί να αφήσει τους αναγνώστες να σχηματίσουν την δική τους άποψη για το βιβλίο του.
Ενδιαφέρον, ωστόσο, προκαλεί το γεγονός πως, όπως μας ενημερώνει και ο ίδιος ο Έκο στην εισαγωγή του βιβλίου του, τα όσα θα διαβάσουμε δεν είναι δικό του δημιούργημα αλλά αφήγηση ενός μοναχού που έζησε τα γεγονότα που περιγράφονται. Συγκεκριμένα ο συγγραφέας μας μεταφέρει: «Στις 16 Αυγούστου 1968 έφτασε στα χέρια μου ένα βιβλίο που γράφτηκε από κάποιον αβά Βαλέ μεταφρασμένο στα Γαλλικά ενώ το πρωτότυπο ανήκει στον Πατέρα Άντσο της μονής της Μέλκ» . Η μονή σύμφωνα με υποθέσεις που έγιναν από τα ελάχιστα στοιχεία που δίνονται μέσα στο μυθιστόρημα βρίσκονταν στο βόρειο τμήμα της Ιταλίας, στην κορυφογραμμή των Απενίνων.
Τα γεγονότα που περιγράφονται συμβαίνουν στα τέλη Νοεμβρίου του 1327 και έχουν σχέση με την εξιχνίαση έξι φόνων μοναχών που συμβαίνουν στη μονή της Μέλκ και έχουν ως κοινό τους στοιχείο την βιβλιοθήκη της μονής, η οποία κρύβει πολλά μυστικά τα οποία γνωρίζουν ελάχιστοι μοναχοί. Τους φόνους αυτούς και τα μυστήρια της βιβλιοθήκης προσπαθούν να εξηγήσουν ο δόκιμος Άντσο μαζί με τον δάσκαλο του Γουλιέλμο.
Συναρπαστικές συνωμοσίες, απρόβλεπτες εξελίξεις και διαμάχη ιδεών και απόψεων πάνω σε άλυτους γρίφους και σχετικά με τις Γραφές κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη καθώς όλα αυτά μπορούν να μας οδηγήσουν και σε συσχετισμούς με γεγονότα της εποχής μας. Καθηλωτικό και αρκετά ελκυστικό προκαλεί τον αναγνώστη να κάνει τυχόν προβλέψεις και να αποτολμήσει να βρει την λύση του μυστηρίου. Επιπλέον, οι διεξοδικές περιγραφές της μονής και γενικά όλου του τόπου που λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα δίνουν μία σαφέστατη εικόνα στον αναγνώστη για το που γίνεται τι. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο γίνεται η διαδοχή των εικόνων μοιάζει με αυτόν μιας κινηματογραφικής κάμερας και έτσι ο αναγνώστης διευκολύνεται στο να παρακολουθήσει την ροή των γεγονότων.
Ωστόσο, στους διαδρόμους της έρευνας των πρωταγωνιστών μας ο συγγραφέας πλατειάζει παραθέτοντας γεγονότα που συνέβησαν χρόνια πριν το παρών της ιστορίας που μπορεί να κουράσουν τον αναγνώστη. Ακόμα, ο συγγραφέας ίσως υπερβάλει αφιερώνοντας πληθώρα σελίδων στο να περιγράφει δευτερεύοντα πρόσωπα και γεγονότα από την ζωή τους που όχι μόνο δεν προσθέτουν κάτι στη λύση του μυστηρίου αλλά καταφέρνουν να μπερδεύουν τον αναγνώστη και να τον κάνουν να βγαίνει από την σειρά των γεγονότων. Τέλος, ένα ακόμα μειονέκτημα του μυθιστορήματος του Έκο είναι οι μεγάλες, σε έκταση και σημασία για την υπόθεση, λόγιες συζητήσεις που αν και βοηθούν στην προώθηση της ιστορίας και στην αποκρυπτογράφηση των χαρακτήρων γίνονται πολλές φόρες δυσνόητες και δύσκολες στο να βρούμε τη σημασία τους.
Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε καθώς αποτελεί μια καλή παρέα όταν έχετε ελεύθερο χρόνο και δεν θέλετε να δείτε τηλεόραση. ΚΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ !!!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s